गुन्द्रुक भनेपछि हंगेरियालीपनि हुरुक्कै
(यसैसँग संबन्धित अघिल्लो ब्लग)
कुराकानी गर्दा गर्दै साँझ पर्न लाग्यो । खाना बनाए कौशिला, रेबिका र अन्य साथीहरु भएर । हामी नेपालीहरुको दशैंमा बेस्सरि मासु खाने चलन हुन्छ । तर बिदेशमा मासुको रहर हुने भएन । सुरेन्द्रजीको आमाले पठाउनु भएको ट्वाक्क परेको गुन्द्रुक र भात खाइयो । रातो गोल्भेडा राखेर । मासुको साटो तिनै गुन्द्रुकका झाम्टा टोकियो । अचम्म के भने ति हंगेरियाली गाबोरपनि यति भिजेका रहेछन् नेपाल र नेपाली संस्क्रितिमाकि हातैले भका भक गुन्द्रुक र भात पो दिन थाले । उनलाई पटक्कै अप्ठेरो नलाग्ने रहेछ । ग्रुन्द्रुक र भात खान भनेपछि हुरुक्कै हुने रहेछन् ।
खाना पछि केहि बेर बसेर गफ गर्न थालियो । मलाई अचम्म लागेको के भने त्यहाँका नेपालीहरु यूरोपका अन्य मूलुकमा भन्दा सजिलो र अलि सम्मानित काम गर्ने रहेछन् । यसैपनि सानो देश । बुढापेस्ट शहरपनि एकै रातमा घुमेर सकिने रहेछ उस्तै परे । असाध्यै सफा । राती बिजुली बत्तीले शहर धपक्कै बल्ने । यस्तो शहरमा जम्मा २५ जनाजति मात्रै नेपाली रहेछन् । तर यो नेपाली वस्ति यति उदहरणिय रहेछ कि हरेक नेपाली पर्वमा भेटघाट हुने । स्पष्ठ र मिलनसार । एकदमै सहयोगि । कुनै पनि सिमा र रेखाले नकोरेको । त्यसको एउटा कारण के पनि मैले अनुभव गरें भने सुरेन्द्रजीको नेत्रित्व क्षमता र मिलनसारिता । उनले सारा नेपालीलाई अभिभावक झैं गरेर एक सूत्रमा राखेका रहेछन् अहिलेसम्म । ल यसो गरौं भन्नासाथ सफा मनले भेला हुने रहेछन् नेपाली साथीभाईहरु । यहाँपनि २५ बाट सय पुग्यो भने अरु देशमा झैं मनमुटाव र बिखण्ड को थालनी हुन्छ कि ! तँ ठुलो कि म भन्ने बेक्कारको अहंले गाँज्छ कि भन्ने चिन्ता ब्यक्त गर्थे साथीहरु ।
यहाँ भएका नेपाली मध्येमा सुरेन्द्रजी एउटा अमेरिकि बैंकमा ब्यवस्थापक रहेछन् । कौशिला बिद्दालयकि शिक्षिका । पुष्पाका पती सोनाम झन् त्यहिँको एउटा विश्व विद्दालयमा तिब्बती भाषा, संस्क्रिति र बौद्द संबन्धि पढाउने । डा राम रोक्का त्यहि चिकित्सक । अन्य नेपालीपनि राम्रै काममा बाँधिन पाएका । त्यसको एउटा कारण सायद के होला भने हंगेरियालीहरुमा एक खालको आत्मग्लानी रहेछ । किनभने यिनिहरुले कहिल्यै कुनै पनि युद्दमा जितेका रहेनछन् । त्यसैले तिनको आत्मबल कमजोर रहेछ। हामी बलिया छौं र बिदेशी कमजोर छन् भन्ने रहेनछ । र बिदेशीहरु प्रतिको आम धारणापनि सकारात्मक रहेछ । मूलत क्रिषीमा अडेको यो देशको क्रिषी पदार्थ जर्मनी, फ्रान्स लगायतका पश्चिमी यूरोपेली मूलुकमा जाने रहेछ ।
यस्ता हुन्छन् जनताको मनमा बस्ने नेता !
(राष्ट्रपतीको कार्यालय भवन)
साँझ बुढापेस्ट घुम्दाघुम्दै नदी किनारको सेतो भवन अगाडिबाट फन्को मार्दै थियौं । सुरेन्द्रजीले टक्क रोकेर भने ‘तपाइलाई थाह छ ददिजी यो ? यो त राष्ट्रपतीको कार्यकारी निवास हो’। सुरेन्द्रजीमाथि विश्वास हुँदा हुँदैपनि झुक्किए जस्तो लाग्यो । राष्ट्रपतीको कार्य थलो । त्यसको ढोकैमा ठोक्किएर हिँड्दापनि सुरक्षाकर्मी नाई । कहाँ हुन्छ यस्तो ? ‘ल ल फोटो हानीहालौं’ भने उनले ।
साँच्चै भित्तामा गएर हेर्दा त थाह भो, सानो प्लेटमा त्यहि लेखिएको रहेछ । अनि त्यहाँ एक जना मात्र प्रहरी खटाइएको रहेछ । त्यहि प्रहरीपनि ढोकाबाट अन्तै टाढा कतै नाफ्नै सुरमा टहलाईरहेको । म गएर उभिएँ राष्ट्रपती छिर्ने ढोकाको अगाडि । अनि सुरेन्द्रजीले धमाधम क्यामेरा सोझ्याए ।
अचम्म लाग्यो मलाई, ए गाँठे हाम्रो देशमा भए यो भवनको हालत के हुँदो हो ? प्रहरी र सेनाले घेरेर यो भवनै देखिने थिएन । अनि चार कोश परबाटै काँडे तारले घिरिन्थ्यो । कि त बन्दूक सोझ्याएर अन्तै बाट हिँड्न बाध्य पारिन्थ्यो ।
जुन नेताले जनताको भलो गर्छ । जनताको पिर मर्का बुझ्छ। जनताको दुख र सुखमा साथ दिन्छ । देशका बारेमा सोच्छ उसलाई कत्तीपनि डर नहुने रहेछ । विशेष सुरक्षा नभएपनि उ र उसको भवन जनतालेनै सुरक्षा पो गर्ने रहेछन् । (तेस्रो फोटो हंगेरियाली राष्ट्रपती) तिनको श्रद्दा पो गर्ने रहेछन् । यस्तै अवस्था देख्न पाइएला कुनै दिन हाम्रा नेताको पनि ?
