यस्तो थियो बेल्जियममा नेपाली मेला

–एस बी छन्त्याल /बेल्जियम (फोटो र लेखन दुबै)

लु जा कती फ्रान्सको नेपालीको बारेमा मात्रै ब्लग्मा राखिराख्ने ? आज चै बेल्जियमको राख्नुस् । अस्ति बेलुकातिर म पुग्दा त्यती भिड थिएन । शायद अन्तिम दिन भएर पनि होला । चर्को घाम लगेको थियो । मान्छे छहारी मुनी ओतिदै थिए । मलाई पनि थोरै समयमा नै गर्मिले चौपट्ट बनायो।

नेपाली सँघ सस्थाले प्रायोजन गरेको नेपाली मेलामा मैले बिशेष गरी नेपाली पस्मिना, खानाका परिकार, खुकुरी रम, ईलामेली चिया र घरजग्गा सम्बन्धी योजना र नेपाली हस्तकला, क्युरियो र भिजिट नेपाल बारेमा प्रचार प्रसार देखे ।

नेपाली खाना यहाँ नेपालीले मात्रै जिब्रो फट्कारेको देखे । शायद म ढिला भएर पनि होला।

पस्मिना र क्युरियो समानहरुमा बिदेशी नजर परेको थियो। यि पस्मिना तथा हस्तकला स्टल दिज्युको यही ब्रसेल्समा आफ्नै शो रुम र अरु थप साझेदारी पसलहरु पनि छन भन्दै हुनुहुन्थ्यो । पस्मिना को मुल्य सोधेको १५ युरो । बाबा मुल्य त धेरै घटेछ । २००४ तिर एक जना ब्यापारीले ७०,७५ युरोमा बिक्री हुन्छ भनेको याद थियो । अहिले त आर्थिक मन्दीले गर्नु गरेछ । कि भारतीय चोरीले मार खाएको हो ? कुरा बुझ्न सकिएन । अपार्टमेन्ट सिस्टम घरको बारेमा बिदेशीले पनि चासो देखाएको कुरा बताउदै थिए स्टलका प्रचारक ।

कार्यक्रमको अन्त्य तिर अलिकती डिस्को जक्की चलेको थियो ।

नेपाली नाच निकै रमाइलो भयो ।

बिदेशी पनि मञ्चमा नै नाचेका थिए । तर नेपाल र नेपालीको बारेमा जानकारी गराउने ठाउमा हिन्दी गीतको चर्को आवाजले मेरो मनमा दाङ र सुस्ताबासीलाई भारतीयले खेदेको पिडा यहाँका नेपालीले अनुभब गरेनन जस्तो लाग्यो । नेपाली गीत सँगित पनि त छ नि बुरुक बुरुक उफ्रदै नाच्नलाई । हिन्दी गीत बिना खुट्टा लुला हुने पो हो कि ?