अचानक ,
मेरो पोस्टबक्समा
यस्तो पत्र आयो ………

पत्रमा लेखिएको थियो ………
प्यारी साथी,
सायद,तिमीले बुझ्छयौ होला  मेरो पिडा …….!

उमेरले हामी धेरै फरक छौं …
तिमी भर्खरकी छौ ,
म बुढी भै सकें…
मलाई थाहा छ –
तिमी मलाई बुझ्छयौ,
मेरो कुरा सुन्छ्यौ…..
मित्रता उमेरमा होइन ,बुझाईमा हुञ्छ भन्ने लाग्छ !

      +
आज भोलि, म छटपटीमा छु …..,
बेचयनीमा  छु …..!
तिमीलाई थाहा छ –
मेरो घर ,जुन म बस्दै आएको छु
अब त्यो घर  छोरा -बुहारीले बिक्रि गर्ने रे…..!
म कसरी बिर्सु यो  घर ?
जुन मेरो श्रीमान र म मिलेर बनाएका थियौं |
घरको झ्याल -झ्यालमा झुण्डिएका पर्दाहरु
मेरा यी हातहरुले
महिनौ लगाएर खुटेका थिए !
कोठामा सजाएका फर्निचरहरु
हरेक दिन धुलो टक्टकाउदै मेरा  यी औंलाहरुले  सुम्सुमाएका थिए !
अनि त्यो फराकिलो  झ्यालबाट आधा पर्दा उघार्दै
बाटोतिर हेर्ने गरेका  ती दृश्यहरु ,
गर्मीका दिनहरुमा
रुखका पातहरु हावासंग लुकामारी गर्दै बज्ने  आवाजहरु ,
हिउँदका दिनहरुमा
हाँगा हाँगामा फुलेका हिउँका फूलहरु ,
जब म सम्झन्छु ती दिनका मिठा संघर्षहरु
म त्यसै त्यसै रोमान्चित हुन्छु |
तर ,
समय कति पर गै सकेछ ……
आँखा रसाएर आउछ ,
मन कुडिएर आउछ,
यो बुढेसकालमा यही घरमा
सुख संग बसौंला ,
नाती नातिनीहरुसंग खेलौला,
छोरा -बुहारीहरुको न्यानो माया पाउँला भन्ने सोचेको थिएँ ,
तर ती सबै  सपनाहरु धुँवा भै उडेर गए !

उनीहरु भन्छन –
अब यो घरमा
म एक्लै बस्न हुन्न रे |
म बुढो भएँ रे ,
मैले आँखा देख्दिन रे ,
अब मलाई नर्सिङ्गहोममा राखने रे ,
म संग बस्ने उनीहरुलाई समय छैन रे !
++
उनीहरु बारम्बार मलाई सम्झाउछन
मेरो मिठो संघर्ष
लिलाम गर्न खोज्छन  ,
तिमी  नै भन, म कसरी सम्झुं ?
म कसरी हेरुँ ?
मेरो श्रीमानको मायाको चिनो बिक्रि भएको !
उनीहरुले किन बुझ्दैनन्  मेरो चाहना ,
मेरो अन्तिम श्वास यही घरमा छोड्ने !

       +++

 तिमी अर्कै देशको मान्छे
भूगोल हाम्रो विभाजित छ ,
तर  तिम्रो र मेरो  ईश्वर एउटै छ!
के तिमी मेरो लागि प्रार्थना गरिदिन सक्छ्यौ ??

          +++++