गजल

 -भीमराज पाराङ

 लौन प्रभु के गरुँ म कसो गरुँ आज

कुर्चीबाटै उठीबस् भो, साह्रै भएँ लाज

 °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

कहाँ धेरै बसें ‘र म,  लेंडे ढिपी गरेर   

आठ नौ महिना मात्रै’त गरेको राज

 °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

जती बल लगाए’नी फुत्किएर गैगो  

लाचार भै घुँडा टेंके दुनियाँको माझ

 °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

सम्झिंदा लुट्पुटिदै गद्धी चढेका दिन

सताँउछ झझल्कोले हरेक दिन-साँझ

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°° 

मुटुमाथि ढुंगा राखी दुवै हात उठाएँ

गुमाएँ पुरै इमान् अनि सिरको ताज       

लौन प्रभु के गरुँ म कसो गरुँ आज

कुर्चीबाटै उठीबस् भो, साह्रै भएँ लाज