गजल

-एस.एच. निरौला / शंखमूल, काठमाडौं

 आफन्त नै सधैंभरी किन काट्छौं हामी

 शत्रुसँगै घाँटी कस्ने दाम्लो बाट्छौ हामी ।।

 —————–

 भाईफुटे गवार लुटे कैले बुझ्ने कुन्नी ?

 मृतकाय स्वजनमा झण्डा गाड्छौं हामी ।।

 —————–

 पानीफोका सरी सधैं कत्ति फुट्नु पर्नै ?

 टाकुराको च्याउ खाई वन फाड्छौं हामी ।।

 —————–

 लक्ष्यसम्म पुर्‍याउने पैताला हो आफ्नै

 गलालाई तक्मा बेची टीका थाप्छौं हामी ।।

 —————–

 भण्डारनै सुम्पिएर काँशी जाउँ हुन्न ?

 हुन्छ हुन्छ भन्दै जुठो थुक चाट्छौं हामी ।।