हिजो, आज र भोलीको आकाश

–हेमन्त परदेशी

हिजो म भाँडाकुटी खेलिरहेको बेला

आकाशमा हेलिकप्टर उडेको देख्दा,

आँगनको डीलमा निस्केर

हर्ष र खुशीले नाँच्ने गर्थें ।

आमाको गुन्यूको फेरो समातेर

चर्को चर्को आवाजमा कराउँदै,

ए आमा ! हामी पनि रमिता हेर्न जाउँ न भन्थें ।

तर आज त्यही खुल्ला आकाशमाथि

तिर्खाले ब्याकुल बनेर उडिरहेको काकाकुल देख्दा समेत,

मेरी सानी छोरी कहालिएर रुने गर्छे ।

भय र त्रासले, अबरुद्ध कण्ठमा

मेरी श्रीमतीको हात समातेर,

मम्मी ! घर भित्र लुक्न जाउँ न भन्छे ।

सायद भोली मेरी नातिनीले

धर्तीमा टेकेको पहिलो पाईलासँगै,

आकाशविहीन दुनियाँको कामना गर्छे होला ।

अबोध अनि वालसुलभ आवाजमा,

“हजुल्बा ! बलु धल्ती भित्लै घल् बनाउँन” भन्छे होला ।