टाउकामा भारी आफु भन्दा ठूलो

तस्बिर-मनोज कुमार श्रेष्ठ / सोलुखुम्बु

सोलुखुम्बु जिल्ला मेरो, मुक्ली पर्‍यो गाउँ

बोक्नुपर्छ भारी मैले, यस्तै पर्‍यो ठाउँ

——————-

एकाबिहानै उठ्यो अनि, के को लेखपढ गर्नु

गाई भैसीलाई दाना पानी, घाँस पराल छर्नु

——————-

टाउकामा बोक्यो भारी, आफु भन्दा ठूलो

हाम्ले टाउको खाली राखे, बल्दैन चुलो

——————-

रहर त कसलाई लाग्थ्यो, बाध्यताले हो नी

दुख पर्‍यो भन्दै हामी, कोसित पो रुनी ?

——————-

दूर्गमका दुख पीडा, यस्तै हुने रैछन्

दुख पिर गरिवी’नी, हाम्रै लागि रैछन्

——————-

यसै गरि चलि आ’छ, अबपनि चल्छ

बोक्दिन यो भनौं त, बिकल्प पो काँ’छ ?

(म साहित्यकार त हैन नै, तरपनि मनोज श्रेष्ठले पठाएको फोटो क्याप्सन हेरेर तस्बिरसँग मिल्ने गरि म आफैंले बनाएको हुँ यो कविता । यसमा कुनै छन्दसँग सरोकार राखिएको छैन) ।