मेरो खाट

-डा. लेखनाथ काफ्ले / ताइपेइ,  ताईवान

 बिरामी म देश जस्तै

 खाटमा लडेको छु

 म सुतेको खाट

 सीमा जस्तै

 साँघुरिँदै, खुम्चिँदै छ

 यताबाट, उताबाट

 डर लाग्छ  

 एकदिन

 साँघुरिँदै गएको मेरो खाटबाट म

 यताबाट उता

 र

 उताबाट झन् त्यता धापाइएकाहरु जस्तै

 दोश्रो, तेश्रो पनि नभै

 गन्तिमै नपरेको चौघेरा तिर लखटिने पो हो कि ?

 अनुभवले आँग नलाग्ने

 सपनाले ज्यान नढाकिने भएपछि

 सबै भएर पनि सुकेको यो पंच महाभुतलाई

 संजीवनी दिने यो समाजमा साँच्चै एउटै कोहि नहोलान् र ?

 मेरो आशा

 श्वास भन्दा पनि पर छ

 एउटा कमिलाको गोलो

 पक्कै हात्ती धपाउन आउने छ

 र

 म बिरामि नै सहि

 अर्को बिहानी हेर्न

 हरेक रात म मेरो खाटमा निदाउने कोसिश गर्न सक्ने छु