गजल

-शिव मिश्र

आफ्नै अघिल्तिर आफैँ झुके पछि रून्छ मान्छे ।

 माया गरी राखेको मन दुखे पछि रून्छ मान्छे ॥

 

 गीता पढ्दा वेद पढ्दा तातो छारो नउडेर ।

 विश्वासका मूल सबै सुके पछि रून्छ मान्छे ॥

 

 फकाई फुलाई राखे पनि छट्पटिले पोल्छ मुटु ।

 अनि जिन्दगीमा मौका चुके पछि रून्छ मान्छे ॥

 

 मान्छे रून्छ पक्कै रून्छ ग्वाँ ग्वाँ धुरु धुरु रुन्छ।

 कठै ! जिन्दगीले मुखमै थुके पछि रून्छ मान्छे ॥