महँगी
-रमेश गौतम “पाल्पाली“
आहा ! महँगी !
कति सप्रेको, कति मौलाएको !
बन्धनविहीन मौलावट ।
कत्रो सम्मान
आशामा पनि निराशामा पनि
अविरल नाम जपाइ,
लोकतन्त्र जस्तो ।
अग्लिएको पहाड काट्ने
बज्र हुँदैन,
कुनै ऐन कानुन लाग्दैन,
त्यसैले
धेरैको पुकारभन्दा
थोरैको आहृवान बलवती हुन्छ ।
फलामे ढोका दुष्कर हुन्छ होला !
त्यसैले-
पराले झुप्रा मन पार्छ महङ्गीले ।
मान्छेको मन खिइँदैछ
मान्छे खिइँदैछ,
बागमती र विष्णुमती मात्र होइन,
हाम्रो धर्ती पनि खिइँदैछ,
तर ऊ मोटाउँदैछ,
महत्व बढ्दैछ,
मूल्यवान् हुँदैछ,
सुन जस्तै ।
घट्ने नामै लिन्न,
मौलाएको मौलायैछ,
सप्रेको सप्र्यैछ,
भ्रष्टाचार जस्तै ।
ग्रीष्म र वर्षा चाहिँदो रहेनछ
शरद पनि उसकै रहेछ ।
हामी खिइँदैछौं
हाम्रो मन खिइँदैछ,
तर महँगी मौलाउँदैछ ।
केदारगल्ली- ६०,धुम्रबाराही -४
काठमाडौ ।
