प्रलोभनमा फसेको गाउँले मन (कथाको दोस्रो भाग)

(पहिलो भाग हेर्न यहाँ क्लिक गर्नुहोला) ।

–गिता थापा, ईजरायल

कुलबिर खुँशी हुँदै माइत हिँडेकी म्यौचीलाई धेरै माथी पुगुन्जेलसम्म हेर्छ । मनमनै सोच्छ- यो दैबको लीला कत्ती अनौठो छ । कहाँ जन्मी-हुर्की मेरो यो झुप्रो घरको साहारा हुन आईपुगेकि यो म्यौची । कत्ती खुशी थिई माइती जानपाउँदा । आफ्नो त सानैमा आमा-बाउपनी अघि लागिहाले । अहिले कठै बाबै थाकिस् नी बरा भनेर सुम्सुमाउने मायालु आमा-बाउको न काख न हात । एउटी भएकी दिदिपनी उसैको आफनै घरको भित्ता टाल-टुल गर्दै ठीक्क हुन्छ । दिदी-भाईको भेट हुन दसैं तिहार तिज कुर्नु पर्छ। कुलबिर आँफैसँग गुनासो पोख्छ । अनी अन्यासै आवाज गुन्जिन्छ.  कुलबिर ए कुलबिर ? धनेको आवाजसँगै झस्किन्छ कुलबिर । धने भन्छ – हन दिउँसै सपना देख्न थालिसकी के हो ? अनी कुलबिर भन्छ – ए धने आइज न यता बस । हेर्न हेर्न घामपनी कत्ती चर्केका हुन । यसपाली पनि खडेरी पर्छ जस्तो छ । तँलाई थाहा नै छ. धने गाउँको हालत । आकाशको भरपर्नु’पर्छ बालिनाली लगाउन । यो दु:खलेपनि कहिल्यै छोड्ने भएन ।

 अनी धने भन्छ. होनी कुलबिर मैले तेरो दु:ख बुझेको छु । अनी-त तँलाईपनि यसपाली शहर लगेर राम्रो काम लगाइदिन्छु नी किन चिन्ता गर्छश । म छु नी । अनी कुलबिरले भन्छ. खै धने सबैको भाग्य कहाँ तेरो जस्तै दरो हुन्छ र । मेरा जेठानपनी धेरै धन कमाएर आमा बाउलाई सुख दिन्छु भनेर घर-खेत बन्दगी राखेर गएका रे । आज ५ बर्ष बितीसक्दापनि न कुनै खबर न मान्छे नै फर्केर आएका हुन । कहाँ होलान । के गर्दै होलान । सधैं ससुरा बा त्यहि छोराको पिरले रोगिएका छन। सासु आमाको आँखामा आँशु कहिल्यै ओभाएका होईनन् ।

 कुलबिर लामु सासको सुस्केरा काढ्दै दु:खको गह्रुंगो भारी बिसाउँछ धनेसँग । अनी मौका पर्खिरहेको धने के खोज्छस कानु आँखो भने झैं सहानुभुतीका मिठा शब्द दिन्छ । साँचै कठै सोझो गाउँले मनलाई के थाहा ? धने कुलबिरलाई भन्छ, हेर धने यदी त मसँग गैइस भने म तेरो जेठानको खोजी पसौला । कठै बरा कुलबिरले न शहर देखेको न बुझेको । उसले त सानु गाउँको एरिया जत्रो शहरको कल्पना गर्दै कुलबिर बोल्छ, हो साँचै धने तैले यो काम गरिस भने त कत्रो गुन लाग्ने थियो तलाई ? अनी भन्छ, धने होनी कुलबिर साथीलाई दु:ख परेको बेला एउटा साथी काम आएन भने के काम भन त  हामी साथी भएको ? अनी कुलबिर धनेलाई सोध्छ, अनी तँ कहिले जान्छस त धने ? कुलबिरको सोधाईमा धनेले जवाफ फर्काउँछ, भोली । अनी कुलबिर,  ए त्यसो भए त म कसरी जानु ? र धने, घरमा म्यौचीपनि छैन । यी बस्तु भाउ यत्रो चटारो छ । अनी धने भन्छ, हेर कुलबिर तैले शहर गएपछि कत्ती पैसा कमाउँछस । अहिले नै हिड । पछिको कुरा म कहिले आउँछु आउँछु भन्न सक्दिन ।

 कुलबिर टोलाउँछ । अनी धने भन्छ, ए कुलबिर के सोचेकोनि ? कुलबिर भन्छ, हेर धने घर सल्लाहा नगरि कसरी जानु । फेरी म्यौचीलाई पनि लिन जानु’पर्छ। अनी धने भन्छ, हेर कुलबिर सोची राखिस भने र आमालाई सोधी बसिस भने तेरो पैसा कमाउने सपना चाहीँ पुरा हुँदैन । स्वास्नीसँग राय सुझाबको कुनै जरुरी नै छैन । अब के भने कुलबिर आईमाईको मन सानो साँघुरो हुन्छ के । रुन्छन । कराउँछन । म तिमीबिना बाँच्न सक्दिन भन्छन । मैले भनेको मान्छस भने कोई मान्छेलाई खबर पठाइदे । अनी यी बस्तु दुई चारदिन कसैलाई हेरिदिनु भनेर जिम्मा लगाइदे । खर्चको चिन्ता नगर म लगाइदिन्छु । जागिर खाएपछि मलाई तिर्नु । अब यती राम्रो सहयोग गर्दापनि मैले भनेको त मान्दैनस भने यो दु:खको सागरमा पौडेर । के भन्नु खै अरु त मैले धेरै तँलाई । जान्छस भने भोली झिसमिसेमै त्यो माथिको वरको रुख भएको ठाउँमा आइपुग भालेको डाँकसँगै । बिहानको मिर्मिरे पहर नफाड्दै हाम्रो माने भञ्ज्याङको डाँडा काट्नु पर्छ भन्दै उठेर हिँड्छ धने ।

 यता बस्तु कराईरहेका थिए । धने गएपछि कुलबिर गोठतिर लाग्छ। केहीबेर आँफुभित्र गहिराईमा पुगेर सोच्छ कुलबिर । उसलाई धनेले गल्ती बोलेको जस्तोपनि लाग्दैन । आखिरी धनेले मेरो लागिनै भनेको हो । त्यो कुरामा अल्झिएर कुलबिरलाई रातभरी निन्द्रापनि परेन । अनी जुरुक्क ओछ्यानबाट ब्युँझिन्छ । र सन्दुसबाट दुईचार जोर लुगा पोको पारेर हिँड्छ  कुलबिर । म्यौचीको भागमा केवल सिरानीमा सम्झेर रुने सम्झना मात्र बाँकी छोडेर ।

 कुलबिर छिमेकी जेठिआमैलाई बस्तु घर जिम्मा लगाएर धनेले भनेको ठाउँमा पुग्छ । त्यहाँ धनेसँग अरु आफ्ना गाउँले सुन्तली जुनेली सानी र मनमायापनि थिई । ती सबैलाई देखेर कुलबिरलाई पनि ढुक्क लाग्छ । र धने अघि अघि र सबै जना पछि पछि बाटो लाग्छन । जब घाम पनि झुल्किन्छ गाउँको बाटोपनी सकिन्छ । अनी धने ए दिदी भन्दै एउटा चिया पसलमा पस्छ । अनी त्यहाँ भित्र एउटी अधबैंसे छोरी मान्छे बोल्छे – ए धने भाई कत्ती दयालु तिमी। यी सबैलाई काम लगाइदिन लगेको। अनी धने भन्छ, हो नी दिदी गाउँले हुन माया लाग्छ । यिनिहरुको दु:ख देख्न नसकेर लगेको दिदी । खाने कुरा के छ दिनु न । यिनिहरु भोकाए जस्ता छन। अनी खाजा खाएको केहीबेरपछि धने कुलबिरलाई बोलाउँछ, कुलबिर ए कुलबिर त यहाँ भित्र आईज न एक छिन । अनी कुलबिर धनेको आवाजसँगै भित्र पस्छ । अनी धनेले भन्छ कुलबिरलाई, ‘हेर न कुलबिर, कुरा के भने नी यो शहर हो. यहाँ हामी चेली माइती भनेर हुँदैन । अब हामी गाडी चढनु पर्छ । त्यसैले हामीलाई बाटोमा कसैले सोधेमा हामी लोग्ने स्वास्नी हौ भन्नु पर्छ बुझिस। नत्र जान दिँदैन के’ ।

 अनी धनेको कुरामा झस्किँदै भन्छ, कुलबिर हेर धने त अरु काम भन म गर्छु । तर यी’त हाम्रा गाउँले चेली हुन सँगै खेली हुर्किएका । म यो पाप बोक्न सक्दिन । साँचो कुरा भनदे न के हुन्छ । मान्छे शहरका भएपनि गाउँका भएपनी आखिरी कुरा त बुझ्छन होलानी ? अनी धने भन्छ, आफ्नो त सिधा मन सबैले गरी खाउन भन्ने सोचेर ल्याएको । तर त चाहीँ कुरापनी बुझ्दैनस । अनी कुलबिर-कुरा त बुझेको होनी धने तर किन ठग्नु साँचो कुरा भनिदे न । भनेको हो नी मैले त आखिरी हामी चोर फटाहपनि त होइनौ । कामको खोजिमा हिँडेका मान्छे हौ । हामी मेहनत र मजदूरी गरेर खान्छौ अनी किन अरुसँग डराउने ? धनेलाई भन्छ. कुलबिर तर राँगाको अगाडि कसैको रुवाई के महत्व हुन्छ र ? कहाँ कुलबिरको सिधा मनले सोचेको जस्तो छ र संसार ? के गर्नु घर नै छोडेर हिँडिसकेपछि । आखिर धनेले भनेको कुरा कुलबिरले मान्नै पर्‍यो ।

 त्यसपछि सबै जना गाडी चढछन् । अनी एकदिन र गाडीको आधी बाटोपछि त्यो धनेको शहर आउँछ। कुलबिरसँगै सबैजना खुशी हुन्छन । र बसबाट ओरालिन्छन । र धनेसँगै पछि लाग्छन । केही पर पुगेपछि धनेले एउटा होटेलमा लान्छ । र कुलबिरको लागि खाजा मगाइदिन्छ । र भन्छ, हेर कुलबिर तँ यहाँ नै बस्दै गर । म यिनिहरुलाई काममा लगाएर तँलाई लिन आउँछु । त्त्यसपछि केही अपरिचित मान्छेसँग धने जान्छ । कुलबिरलाई त्यहाँनै छोडेर साँझ झमक्कै पर्‍यो । तर धने फर्केर आएन । होटेलमा खाजा खाएको पैसा माग्दै थियो होटेल साउले । तर कुलबिरले भने उसले भनेको कुरा बुझेको होइन । न कुलबिरले भनेको कुरानै होटेल साउले बुझेको हो । अनी धेरैबेरको नबुझाईपछि एक्कासी कुलबिरको गालामा नमिठो थपड आएर बज्रिन्छ। र उसको शरीर बाहिर सडकको पेटिमा गएर पछारिन्छ । अनी त्यो शहरको  अपरिचित मान्छेको भिडसँगै लत्तिन्छ । कुलबिरको सोझो मनको धेरै पैसा कमाउने र जेठानलाई खोज्ने सपना एकाएक बिलिन हुन्छ………..