कविता : सत्ता
● गौतम ‘उदय’ / अमेरिका
सत्तापक्षलाई त यसै प्यारो हुने भो सत्ता
आफू आसेपासे कार्यकर्ता सबैलाई भत्तै भत्ता
डाडु पनि पनियो पनि आफ्नै हात जगन्नाथ
जे चाहियो तुरुन्तै दाखिल भैजाने भन्नासाथ ।
००००००००००००००००००००००००
चिउरा चाउचाउ रोटो ढिंडो झोल अब के खानी
ब्यन्जन बर्ण परिकार मिलेको छ छानी छानी
गोल्डस्टार चप्पल फाटेको धुलो मैलो लाउनै नपर्ने
हरिया पहेंला द्रब्य कोखाई कोखाई गर्दै आएको आइ गर्ने ।
००००००००००००००००००००००००
गोठै हानोस जिउँदै गाडोस जारी तिर्न सजाए भोग्न नपर्ने
क्याबिनेटबाटै सात खतसम्म माफी भनी पास गर्न मिल्ने
देश जनता बिकास न्याय सिद्धान्त पुरै स्खलित भएर के भो
हारे यो ज्यान जिते संसार भनी भट्याएको नै सत्ताकोलागि न हो ।
००००००००००००००००००००००००
सत्तापक्षले छाडिदिएन बिचराहरु खान पाएनन् भनी
त्यसैले मृगतृष्णा नै भैसक्यो सत्ता प्रतिपक्षलाई पनि
सत्ताको गन्ध गुलियो नै नाक मुखबाट बिलाई सक्यो
घुम्ने कुर्सि चिल्ला कार निबास सबै बिरानो भै सक्यो ।
००००००००००००००००००००००००
सत्ता प्राप्त गर्ने भरयाङ् बन्न छाडिसके अबका जनता
त्रिसट्ठी बर्ष लडे तर केहि पाएनन् गोली र बोली भन्दा
सत्तापक्षसंग मिलौं तर जति आफू लुंडयाउने छोक्रा मात्र दिने भन्छ
ठूलो जाहान आहारा भएको प्रतिपक्षको मुख जिस्क्याए जस्तो बन्छ ।
००००००००००००००००००००००००
र्याल चुहिरहेको छ तर सत्ता प्राप्तिको हरेक योजना तुहिरहेको छ
ऋण धेरै लाछ निद्रा भागिराछ उमेर घर्किराछ के गरुँ गरुँ भैरहेको छ
भिजिल्यान्ते पाल्न आफन्तलाई जागिर लाउन नपाएर चौपट भाछ
कुन चाहिं प्रभु गुहार्दा होला दिमागमा फ्याट नआएर छटपटी लाछ ।
