कविता : अंशबन्डा
● गौतम “उदय” / हवाई, अमेरिका
सुनें भाइका किचला र अति छाती पोल्यो
यसो गर्दा ठीक होला भनी मन बोल्यो
अंशबन्डा लाउँदै छौ रे बाउको छाती चिरी
किन कैले आएन खै तिम्रो बुद्धि फिरी ।
००००००००००००००००००
शान्त बन के भन्दै छु मेरो कुरा सुन
गण्डकीको पानी पिउँदै मन भित्र गुन
सबै ताक्छौ गैरीखेत पाखो कसले खानी
हलो अड्काई गोरु छुट्ने सबै भाइको बानी ।
००००००००००००००००००
भर छैन किन तिमीलाई आफ्नै भाइ माथि
तन्किएन कहिलै तिम्रो ढुकुरको छाती
भाइ टाढा पल्लो गाउँको मान्छौ किन मित्र
कैले सुद्धि पलाउला तिम्रो माथा भित्र ।
००००००००००००००००००
अफ्नो बुद्धि बोधो बनाई पल्लो गाउँमा पस्छौ
कर जोड्छौ ख्वामितमा अनि बेलून भर्छौ
पौँठेजोरी भाइसँग पराइसँग भय
नून छर्छ पराईले गाउँछौ तिमी जय ।
००००००००००००००००००
संगै कमाऊ पाखो गैरो मेलमिलाप गर
भाइभाइ मै विश्वास बढाउ आफ्नै भर पर
बन्दक होइन परिवारलाई सबै मिली पाल
म नै बाठो म नै तिघ्रे अहंकार फाल ।
००००००००००००००००००
धोती चोली तान्यौ भने आमा नांगै देख्छौ
आमाको लाज देखाएर इतिहास के लेख्छौ
कहीं कतै बाउको छाती हुन्न अंशबन्डा
चन्द्र कता सूर्य कता बन्छ सग्लो झन्डा ।
००००००००००००००००००
सिक अब आफै गर्न आफ्नै भर पर
छाड अब मेरै टक्का भनी दाबा गर्न
अफ्नो नाती पलातीको बोक्न हुन्न पाप
हामी अब मिल्यौं भनी लगाऊ औंठा छाप ।
