कविता : शान्ति

• गोविन्द तिमिल्सिना / बेल्जियम

म जीवनमा शान्ति खोज्दै थिएँ

किनकी

चारैतिर अशान्तिको बादल छाएको थियो

बादल भित्रको काग झैँ थिएँ म

कता बाट शान्ति उदाउला भन्दै

छितिज कुरिरहनथें म

वषौं बर्ष

तर आत्मा ज्ञान झैँ लागेर

एउटा शान्तिको दिप समात्न पुगें म

मलाई के थाहा

यो पनि भयानक भ्रम रहेछ

फेरी ठगिएँ म

मेरो मानसपटलमा

ख्याल पनि आउन छाड्यो शान्तिको

भन्दछन

क्रान्तिलाई लेनिन जन्मनुपर्द्छ

शान्तिको लागि बुद्ध जन्मनुपर्द्छ

न यहाँ लेनिन जन्मिए न बुद्ध जन्मिए

यहाँ जन्मिए केवल क्रुर ताना शाहीहरु

आफ्नै मौलिकतामा

मातृभूमिलाई लुटिरहे लुटिरहे

शान्तिलाई दिग्भ्रमित बनाउँदै

अशान्ति मच्चाइरहे

रगत बगाउँदै रहे