कविता : समयान्तर

● विध्या सापकोटा

धेरै समयपछि

म त्यहाँ गएकी थिएँ

जहाँ हामी हुने गर्थ्यौं

ठाउँ उही थियो

परिवेश उही थियो

केही बुढिएछ युवक पलास

फूल त उही थियो  ।।

++++++++++++++++++

कोरिदै गयो,

धुमिल बिम्ब मनको नेपथ्यमा 

++++++++++++++++++++++

टन्टलापुर घाम

सजल–सजल प्रेमिल नयन

मौन–मौन अधर

‘म तिमीलाई असिम प्रेम गर्छु’

कसोकसो सुस्साउँदो पवन

अवाक्

एकअर्काको भरमा अडिएका

तृप्त / अतृप्त – अतृप्त / तृप्त छायाँहरु  ।। 

++++++++++++++++++++++ 

पुरा भएकै थिएन तस्विर, 

भुर्र उडे एकजोडी चखेवा

भत्का उँदै नेपथ्यको द्धार

सट्टामा,

शीरमाथी छाता पर्यो

आँखामाथी आँखा परे

नजरहरु एकाकार भए 

++++++++++++++++++++++ 

‘ऊ’ उही थियो

‘म’ मै थिएँ

केवल !

त्यो समय हाम्रो थिएन

उसले पक्रेको मसिनो औंला उसको छोराको हुनसक्थ्यो

‘मामू !’ त्यो मृदुल आवाज मेरो छोरीको थियो ।।

++++++++++++++++++++++ 

फेरी पनि,

सबै एकै लाग्यो

उस्तै–दुरुस्तै / दुरुस्तै–उस्तै

ऊ / म

म / ऊ

हाँसिरहेका बिल्कूल पलासजस्तै ।। 

(शंकरदेव कलेज, काठमाडौं)