मन, रहर र बाध्यताहरु
–लक्ष्मी सापकोटा/बेलायत
ती मनहरु, रहर अनी बाध्यताहरु
कसरी समायोजित हुनसक्छन ?
कसरी एक अर्कामा समाहित हुन सक्छन् ?
जसरी मुनामदन, सत्यवानसाबित्री अनि रोमियोजुलियट भएथे |
मनका उँचाईहरु चुलिँदै जाँदा
रहरका वेगहरु खहरे झैं उर्लिंदा
बाध्यताका पर्खालले छेकेर छताछुल्ल पारेपछि
कसरी एकै लहरमा अट्छन् र टक्क मिलेका अनारदाने दन्तलहर झैं
ती मन, रहर अनी बाध्यताहरु ?
रहरमा लामो खडेरीले धाँजा फाटेपछि
मनमा टुसाएका आँकुराहरु मुर्झाएछन्
तिनमा बाध्यताको तुशारापात हुँदा
कसरि मौलाउँछन् बर्षायामको दूबो मौलाए झैं
ती मन, रहर अनी बाध्यताहरु ?
बाध्यताका बन्धनहरु कसिंदै जाँदा
रमाएका मनहरुमा बिस्तारै निराशा भरिएपछि
कसरी प्रस्फुटित हुनसक्छन् रहरहरु
कुनै ब्यक्तित्ववानका प्रतिभा प्रस्फुटित भए झैं
ती मन, रहर अनी बाध्यताहरु ?
त्यसैले
जहाँ, जसरी र जहिल्यै चुलिएपनी, बाँधिएपनि, मुर्झाएपनी
तिनलाई हामी आँफैले मुनामदन, सत्यवानसाबित्री अनि रोमियोजुलियट बनाउनु छ
एक अर्कामा समर्पित भएर बाँच्नु छ
अनि हाँस्नु छ
