हामी किन सगरमाथा नथेग्ने

–महेशचन्द्र देवकोटा

 

हामी किन तर्सिरहेका छौं ?

 

हामी किन थाकि रहेकाछौं ?

 

खै देश बनिसकेको, र हामी किन पछाडी सरीरहेका छौं ?

 

 

कालेले नहाँसेको बर्षौ भैसकेछ,

 

डल्लीले नपुछेको आँशु परेली भीत्रनै जमीसकेछ

 

बिष्णु र सीताले बिद्यालय नदेखेको धेरै भईसकेछ

 

बा र आमाहरुले छोरा छोरीहरु फेला पारीरहेका छैनन्

 

बहिनीले दोधारमा सिउदो छामी रहेकीछिन्

 

र, छोराछोरी एकोहोरीएका धेरै भैसकेको छ

 

खै, पूर्वबाट सूर्य उदाउन नै छोडे जस्तो छ

 

र त धेरै अनमयस्क बीच अब हामी डराउने किन र

 

र त अब हामी तर्सिने किन र

 

उठ्नु पर्छ खनेको ठाउँ आफ्नो बनाउन ।

 

जुट्नु पर्छ हराएकाहरुलाई नजिक ल्याउन ।।

र

 

कर्मबाट पन्छिरहेका हामी किन किकर्त्यमूड छौ ?

 

धर्म धर्म भन्दा भन्दै हामी किन जड बनीरहेका छौ ?

 

पहाड र तराईले बीचमा पर्खाल बनाउन खोजिदैछ

 

दक्षिण र उत्तरमा आफ्नो अंश लुटिन खोजिदैछ

 

अब त लालिगुँरास खै किन फक्रन्छ र

 

अब त सगरमाथा पनि खै किन हौंसिन्छ र

 

टोलाईरहेछ, आफ्नै विवषतामा झोक्राईरहेछ

 

म र उनी, हामीहरु खै किन चिसिईरहेका छौं

 

तातिनु पर्छ हामी, र त छोड्नुहुदैन आफ्नो कर्म

 

कर्म संगैको धर्म हो मानवता, स्वतन्त्रपन किन त्याग्ने र

 

जुट्नुपर्छ हाम्रा हातहरु, अब सगरमाथा थेग्नुपर्छ ।

 

अग्रगामी हाम्रा पाईलाहरु, पहाड तराई दुबै टेक्नुपर्छ ।।

 

 

१२ माघ २०६५

उत्तमचौंक, पोखरा ।