कविता : मेरो गाउँ
● गौतम “उदय” / अमेरिका
धेरै पछि रमाउँदै आफ्नै ठाउँमा आएँ आज
पैला भन्दा अझ राम्रो मेरो गाउँ पाएँ आज
मेरो ठाउँ पाएँ आज मेरै गाउँ पाएँ आज, स्वर्ग सरी पाएँ आज ।
०००००००००००००००००००००००
मखमली लालुपाते ओएलिएको छैन कत्ति
कमेरो र रातो माटो खुइलिएको छैन कत्ति
लहलह धानको बाला प्रकृतिको उस्तै छटा
स्वर्ग जस्तै आफ्नो ठाउँ किन जानु छाडी कता ।
०००००००००००००००००००००००
सारा गाउँ नातागोता जता हेर्यो सबै साथी
हाम्रो रीति हाम्रो चलन सभ्यताको धेरै माथि
जहाँ जाऊँ इमान जमान केहि छैन तलमाथि
गुने मनमा एक्कै छिन गौरबले फुल्यो छाती ।
