म
● लेखनाथ काफ्ले / ताइपेइ, ताइवान
आदिम काल देखी आफ्नै लागि भौतारिरहेको
समाज भित्रको एउटा छुट्टै समाज हुँ
म एक म हुँ
म मान्छे हुँ ।
++++++++++++++++++++
चार किल्ला तोकेर भन्ने हो भने
सबै किल्ला भन्दा बाहिर रहने
सधैँ अवसरको खोजीमा सबै धामहरूको दर्शन गरी रहने
सधैँ माथि जान खोज्ने
सबै जानेको स्वाङ पार्ने
म
नेपालमा बसाइ सरेको
नेपाल भित्र कै परदेशी
नेपाल भित्र कै काँठे हुँ ।
आफ्नै कर्म भूमिबाट उछिट्टिएको
एकलकाँटे हुँ ।
म मान्छे हुँ ।
++++++++++++++++++++
आफ्नो भोक टार्न
अरूको गाँस लुट्न सक्छु,
म जस्तै अरू म जुटाएर
सडक, शहर बन्द गर्न सक्छु ।
तर
माथि पुग्ने
छिटो धेरै धनी हुने मेरो रहर बन्द गर्न सक्दिन ।
किन कि
म, रहरहरूको धरहरा हुँ ।
म मान्छे हुँ ।
++++++++++++++++++++
म
अरूको होइन
देशको पनि होइन
जनताको त हुँदै होइन
म मेरै म हुँ ।
++++++++++++++++++++
समूहमा आगो बोल्ने
एक आपसमा आगो बाल्ने
त्यही आगोको रापले
आफ्नो आङमा तातो लगाउने
म
सब ब्युह खडा गरेर
अर्काको मुहारमा कालो पोत्छु ।
आफ्नो निधारमा रातो लगाउँछु ।
++++++++++++++++++++
म
आड गर्नेको लँगौटी बन्छु
सत्ता दिनेलाई
शक्ति दिन्छु
शहश्र भक्ति दिन्छु ।
तर
म माथि औँला उठाउनेहरुलाई
ती कथित देशभक्त, समाजसेवी र जनताका आफन्तहरूलाई
ईमान होइन
बेइमान पनि ईमानदारिताका साथ नगर्ने
अनुग्रहले दान गरिएका तक्मा र पदकहरूको पत्रै पत्रले छोपिएर
सुकिला वस्त्रहरूले लपेटिएको
जान्ने सुन्ने हुँ
म आजको मान्छे हुँ ।
++++++++++++++++++++
माफ गर्नुस् म जस्ता बाहेकका टाउकाहरु
म आफ्नो वर्ग प्रति गर्व गर्छु
र
दाबीका साथ भन्छु
म भन्दा बाहिर केही सोच्न न सक्ने म
अपवाद बाहिरको नेपाली हुँ
म मान्छे हुँ ।
आजको आम नागरिक हुँ ।
