सभासद नामका राजनितिक बैमानहरु
दुई वर्षसम्म सभासद् नामका यिनलाई संविधान कस्तो बनाउनुपर्छ भनेर शंका रहेन । प्रान्तीय राज्यको ढाँचाबारे भ्रम थिएन । सेना समायोजनबारे यी झन् प्रष्ट थिए । सिमान्तक्रित समुदायको अधिकार बारे त झन् यीनले भाषण दिँदै हिँडे । यी हरेक विषयमा जनता र अरू पार्टीलाई पाठ पढाउँथे । तरपनि दुई वर्षसम्म संविधान बनाएनन् । राष्ट्रबाट तलव चाहिँ कुम्ल्याइरहे । फेरी संविधान सभाको म्याद एक वर्ष थपे । त्यस पछिपनि संविधान बनाउने समझदारी, छलफल, बहस र ताकेता गरेका छैनन् । त्यो विषयमा तिनको कहीँ कतै सहमति भएको छैन ।
तर विदेश भ्रमणमा सबै सहमत छन् । विदेशी भत्ता थाप्न एकमत देखिएका छन् । मोजमस्तीकालागि विदेश सयर गर्न भने कुनैपनि दलले आनाकानी गरेनन् । नयाँ पत्रीका दैनिकको आजको एउटा खबर हेर्दा यी सबैलाई लुटेरा भन्न मन लाग्छ । देशको यस्तो अवस्थामा थोरै हो र ? २३ जना सभासदको बथान एकैचोटी अमेरिका जान लागेको छ । यिन लाइ के भन्ने ? के यी नेपाली जनताका जिम्मेवार सभासद् हुन् कि राजनीतिक बैमानहरु ?
कस्तो अचम्म जानपनि २३ जना सम्म एकै पटक जाने । सुन्दापनि लाज लाग्ने, यीनले अन्तर पार्टी सम्बन्ध विकास, संघीयता, सीमान्तकृत समुदायको अधिकार, सेना समायोजन (नयाँ संविधानमा सहमति जनाउने) विषयमा अमेरिकीबाट प्रशिक्षण लिने रे । देशभित्र ती कुनैपनि विषयमा यी सभासदहरूले कहिल्यै ज्ञान नभएको बताएका थिएनन् । ती सबैले आ आफ्नो पार्टीका धारणाहरू सार्वजनिक गरिसकेका पनि हुन् । ती विषयमा लिखित दस्ताबेजनै तयार पारिसकेका छन् । संविधान कस्तो बनाउने, सेना समायोजन कसरी गर्ने भन्ने विषयमा यीनले धेरै समय खर्च गरिसकेका छन् । आआफ्ना पार्टीका तर्फबाट मोडेल तयारपनि पारिसकेका छन् । संविधान बनाउने दुई वर्षको समय कटिसकेपछि अहिले आएर त्यसमा अमेरिकीसित तालिम लिनुको औचित्य के ?
कार्यक्रममा भाग लीनपनि अलि सामान्य, कम पढेका, कम जाने बुझेका सभासद् जाँदै छन् र ? तिनले तालिम लिने भनेको विषयमा अरू दल, नेता, कार्यकर्ता र जनतालाई भाषण दिँदै आएका वरिष्ठ भनिनेहरु नै छन् । माओवादीका सिपी गजुरेल, टोप बहादुर रायमाझी, अग्नि सापकोटा र पम्फा भुसाल, काँग्रेसका अर्जुन नरसिंह के.सी, रमेश लेखक र सुप्रभा घिमिरे, एमालेका प्रदीप ज्ञवाली, लक्की शेर्पा र सपना प्रधान, तमलोपाका हृदयेश त्रिपाठी, सद्भावनाका अनील कुमार झा । के यी नबुझेका सामान्य नेता हुन् ?
अरू त अरुनै भै हाले । अमेरिकालाई गाली गर्ने गर्दैनन् । विदेशी प्रभु भन्दै गाली गर्ने, साम्राज्यवादी भनेर अमेरिकालाई सराप्ने माओवादीहरुपनि भत्ता र तालिम, विदेश सयर र मोज मस्ती पाए कति छिटो सहमत हुने रहेछन् । डलर कुम्ल्याउने र अमेरिका घुम्ने भनेपछि माओवादीहरुलेपनि तुरुन्तै सहमति गर्ने रहेछन् । घुमाई र डलरले गोजी भर्न पाउँदा त साम्राज्यवादीहरुपनि चोखा । साम्राज्यवादीहरू भन्दै जनताका अगाडि गाली गर्ने । अनि तिनैले गोजी भरि डलर दिएर तालिममा बोलाउँदा चाहिँ अन्तिम अवस्थासम्म जनतालाई सूचना पनि नदिइ लुरुलुरु जाने ? त्यस्ता साम्राज्यवादीहरूको शिक्षा क्रान्तिकारीलाई किन चाहियो ? यसबाट देखिन्छ, यी सबैका देखाउने दाह्रा फरक फरक छन् । खाली जनतालाई भ्रम छर्ने अक्किल भने भिन्न । आफ्नो मोजमस्ती, तलब भत्ता लिने र जनता ढाँट्ने बेला यी सब एकजुट हुन्छन् । देश र जनता ढग्ने राजनितिक बैमानहरु हुन् यी ।
