एकथरी कामरेडको उठिबास अर्का थरीको मस्ती
“धेरै साथीहरु र शुभचिन्तकहरुले निराश नहुन आग्रह गर्दै उत्साहित गरिरहनुभएको छ । सबैप्रति आभारी छु । तर स्वाभिमानको जीवन साँच्चै संकटमा पुगेको छ । कोठा भाडा तिर्न नसकेको समस्या छँदै थियो, चामल र तरकारी पसलको उधारो तिर्ने कुरा त कता हो कता, त्यो बाटो हिँड्नै छाडियो लाजले । उपचारको निम्ति गाउँबाट ८० वर्षीय बुढी आमा आउनुभएको छ । केले गर्ने उपचार ? चोलो सिलाको ज्याला तिर्न नसक्दा हप्तौ बितिसक्दा पनि लिन गएको छैन् । सानो छोरालाई दूध खुवाउनु त रहरै पो हुने भयो ! अब मसँग बिकल्प एउटै मात्र छ, केही हजार पुस्तक छन, तिनलाई सेकेण्ड ह्याण्डमा बिक्री गर्नु ।”
माओवादीको भात्री संगठन अखिल नेपाल बिध्यार्थी संगठन (क्रान्तिकारी) का पूर्व अध्यक्ष लेखनाथ न्यौपानेले केहि दिन अघि निकै मार्मिक प्रसंग टाँसे आफ्नो फेस बूकको भित्तामा ।
साँच्चै उनका यी पीडा मन छुने खालका छैनन् त ? यस्तो पीडा खप्ने के उनी एक्ला हुन् ? जनयुद्द गरेर देश र समाज बदल्ने, दुख र गरिवका सुखका दिन ल्याउने भन्ने सपना त भासिएनै । हिजो संगठनलाई कुशलतापूर्वक हाँकेका ईमान्दार नेताहरुको बिल्लिबाठ भएको छ । कोठा भाडा तिर्न नसकेर घरबेटीका आँखा छलेर हिँड्ने धेरै छन् । तरकारी र चामल जोड्न नसकेर अब ईमान्दार कार्यकर्ताले ढाँटछल गर्नुपर्ने बाध्यकारी अवस्था छ । गाउँघरमा गएर दुख बिसाउने कुरो भएन । तिम्रो सरकारले के गर्यो ? भनेर र्याखर्याखती पार्छन् । जवाफ के दिने ? गाउँबाट अब ति उल्टै भाग्नुपर्ने अवस्था छ । पार्टीमा प्रचण्ड कामरेडले करोडौं कुम्ल्याएको हाकाहाकी आरोप लागेको पालुङटार भेलामै हो । त्योपनि लिखित रुपमा । तर हिसाव दिनु पर्दैन, मुख खोल्नु पर्दैन । पुच्छर लुकाएर, टाउको निहुराएर चुपचाप बसेरै टरेको छ ।
अहिले सत्तामा छन् प्रधानमन्त्री बाबुराम भट्टराई । पार्टीमा हालिमुहाली, मुली प्रचण्ड छन् । सरकारमा उनैका चाटुकारको हालीमुहाली छ । जनताका छोरा छोरीबिरुद्द सुराकी गर्नेहरु, हिजो त्यहि जनयुद्दलाई दुत्कार्नेहरु अहिले बाबुरामको सरकारका प्रिय पात्र बनेका छन् । तिनले जनयुद्दबाट प्राप्त सरकारको लगानी खाइरहेका छन् । तिनैलाई पोस्न दौडिरहेका छन् डा साप । प्रचण्डलाई करोडौंको महलमा बस्न पुग्यो । उनका भाइ भतिजा, ज्वाई र छोरीले उपयुक्त स्थान पाए । टाठाहरुले, नेताको वरिपरि भन्किनेले आफ्ना नजिकका, नातापातालाईपनि सरकारी, संस्थान र नीजि कम्पनीमा भएपनि जागिरेमा घुसाए । प्रचण्डका छोरा सबै थोक पुगिसरि भएपछि अलि करोडौं खर्च गरेर सौखिन मानिने हिमाल आरोहणमा लागेका छन् ।
हिजो खोल्सा खोल्सीमा चप्पल फुकालेर नांगो गोडा हिँडेका नेता आज सरकारमा पुगेपछि हेलिकोप्टरमा घुम्दै छन् रोल्पा रुकुम । तर त्यहाँका जनताको नांगो पहाड न बदलिएको छ । न तिनले चप्पल लगाउन पाउने हैसियत बनाइदिएका छन् । झण्डा हल्लाउँदै गाडी कुदाउन र सरकारी धनमा सुबिधा लिएर देश बिदेश घुम्न पुगेकै छ । हिजोका पतेराले चुसे जस्ता अनुहार किर्ना झैं ढाडिएका छन् । नेताका घरमा चाकरीबाज, चैते र दलालहरुको भिड लाग्छ बिहानैदेखि । कार्यकर्ताका कुरा सुन्ने तिनसित फूर्सद छैन । किनभने तिनसित भेट्यो कि गुनासो सुन्ने हो । कमिशन दिने, टेण्डर पार्ने र आर्थिक घोटाला गर्ने योजना लिएर ति नेता भेट्न जाँदैनन् । त्यसैले तिनका आवाजसम्मपनि दबिएका छन् ।
ईमान्दार कार्यकर्ता हिजो आवश्यक थिए । आज छैन । किनभने जमाना बदलियो । सरकारमा पुग्नु थियो । सत्ता र शक्ति हत्याउनु थियो । तिनले हत्याए । मोटाउनु थियो । भविष्यका लागि केहि जोगाड गर्नु थियो गरे । अब लेखनाथ न्यौपाने जस्ताका आवाज सुन्ने लेठो गरेर केहि हात लागि हुन्न । क्रान्तिका गफ जति सुकै गरेपनि अब क्रान्ति भैहाल्दैन । किनभने हजारौंको बगेको रगतको मूल्य जनताले खोज्छन्, सोध्छन् पहिले । पटक पटक रगतको खोलि बगौन सित्तैमा को तयार हुन्छ ? प्रचण्ड र बाबुरामलाई झैं फेरि अर्का एकाध जोडीलाई सत्तामा अँचेटेर पुर्याउन । किर्ना झैं सत्ता र शक्तिको आडमा ढाडिएका नेताको मानसिकता अब २०४७ सालकै संविधन ब्युँताएपनि क्रान्तिमा जाने छैन । बलिदान गर्छौं भन्नु त तिनको कुर्सीका लागि घुर्काउने रहर मात्रै हो । ति घुम्ने सिंहदरबार, नारायणहिटी, वालुवाटार वा उद्दोगी ब्यापारी र कुर्सीकै निकट हो । अधिकांश नेता त्यसैका पक्षमा लागेका छन् । न्यौपाने जस्ता दुई चार जनाले ङार ङुर गरेर केहि हुनेवाला छैन ।
ईमान जमान, बिगतको बाचा, पार्टीको नीति, पहिले जनता र पार्टी कार्यकर्ताका अगाडि खाएको कसम सबै बागमतीको ढलसितै बगिहाल्यो । त्यसैले अहिलेको मूख्य कुरो नै सत्ता र शक्ति हो । लेखनाथ न्यौपानेहरु जनयुद्दका छोक्रा हुन् । रस चुस्नेहरुले छोक्रा हेर्दैनन् । त्यसैले यस्ता छोक्राहरु धेरै छन् जो तडपिरहेछन् हिजोका बाचा सम्झेर । भागिरहेछन् घर भाडा तिर्न नसकेर । लुकिरहेछन् उधारो ल्याएको चामल र सागको पैसो तिर्न नसकेर । बाबु आमा र श्रीमतीको लोप्पा खाइरहेछन् ‘तेरो जनयुद्दले के गर्यो?’ भन्ने बचन सहँदै ।
