कार्यकर्ता भाडा तिर्न नसकेर लुक्दै हिँड्ने, अध्यक्ष शामान्ति महलमा
क्रान्तिकारी बिध्यार्थी संगठनका पूर्व अध्यक्ष तथा माओवादी यूवा नेता लेखनाथ न्यौपाने आफ्नो फेसबूकमा लेख्छन्-
कोठा भाडा तिर्न नसकेर कोठा थन्किएको छ । साँच्चैको सर्वहारा भइयो । माओवादी सबैको यस्तै भए त ठीकै थियो तर कतिपय धन कुबेर बनिसकेको हल्ला बाक्लो छ । कस्तो बेमेल ? !
हेर्नुस् त, सँगै गाउँ ठाउँ हिँडेका, मिठो मसिनो खाएका, बाँडिचुँडी बसेका र देश र समाज बदल्ने कसम खाएकाहरु । समाजलाई जहाँको तहिँ राखेर एक थरी १० करोड मूल्यको दरबारमा सर्ने भए । पार्टीका हरेक निर्देशन भूइँमा झर्न नपाउँदै त्यसलाई लागू गर्न युद्द मैदान वा हरेक मोर्चामा कस्सिने लेखनाथ न्यौपानेहरु आज घरभाडा तिर्न नसकेर भाग्दै हिँड्नुपर्ने । घरबेटीका आँखाबाट छलिँदै बाँच्नुपर्ने ।
उनले लेखे झैं, हिजो जनयुद्दकालमा सबै छलिँदै हिँड्थे । गाउँठाउँको परिस्थिति अनुसार जहाँ जस्तो भेटियो उस्तै खाँदा हुन् । छल्ने, काम ठग्ने र मस्ति गर्न रुचाउने त्यो बेलापनि नभएका त होइनन् नै, तर ति नगण्य थिए । सबै चाहना सबैको सुन्दर नेपाल बनाउने थियो । तर सरकारमा आएपछि ति भताभुंग हुँदै गए । अहिले जनताको वास्तबिक मुक्ति नभएसम्म दुख काट्ने, जनताको जिवनस्तर सँगै आफ्नोपनि बदल्ने भन्ने मानसिकता बन्दि भएको छ । र एकथरी मोज गर्दै छन् । अर्को थरी साँझ बिहानको गाँसमा भौंतारिँदै छन् । लेखनाथ न्यौपाने जस्ताले कोठा भाडा तिर्न नसकेर घर मालिकबाट लुकेर हिँड्नु परिरहेको छ भने उनी भन्दा पहुँच कम भएका, बोल्न नसक्ने, फेस बुकपनि चलाउने अवशर नपाउनेको हालत के होला ? कति होलान् दबिएका आवाज ?
कम्युनिष्ट पार्टीका नेताको जिवनस्तर आम जनताको भन्दा भड्किलो, उच्च हुनुहुँदैन । कम्युनिष्ट आदर्श र सिद्दान्तले यहि भन्छ । कम्युनिष्ट नेताहरु बरु आम जनताको आयस्रोत, जिवन यापनको स्तर बदलेर मात्रै आफू उनीहरुसँगै बदलिन्छन् । कम्युनिष्टहरु जनतालाई शिरमा राख्छन् । आफू तल बस्छन् । जनताको स्तर र जनताका समस्या भन्दा आफू र आफ्नो परिवारको स्तर र हैसियतलाई माथि ठान्नेहरु कम्युनिष्ट हुनै सक्दैनन् । कम्युनिष्ट सिद्दान्तले यहि भन्छ । र हिजो प्रचण्डले गाउँ गाउँमा संगठित गर्दै हिँड्दापनि जनतालाई यहि घोकाउँदै हिँडेका थिए । बरु आफ्ना नेताको सुरक्षा कसरि गर्नुपर्छ ? कसरि हेरचाह गर्नुपर्छ ? कुन खालको सेवा र सुबिधा दिनुपर्छ भन्ने निर्णय जनताले गर्छन् । आदर्णिय छन् आफ्ना नेता भने जनता नै तिनको जिवनयापनकालागि चिन्तित बन्छन् ।
(सर्वहाराको पार्टी नेकपा एमाओवादीका अध्यक्ष प्रचण्डको नयाँ निवास । फोटो नागरिक न्युज)
कम्युनिष्ट मूल्य, मान्यता, सिद्दान्त र आदर्शलाई कडाइका साथ लागू गराउने काम घर मूलीको हो । घर मूलीले आफैं डाडु पन्यू समातेर भकाभक पहिले खाँदैन । पहिले परिवारका सदस्यालाई खुवाउँछ । तिनको चिन्ता गर्छ । पुगे खान्छ । नपुगे बरु उ भोकै बस्छ । बाँडीँचुँडी भाग लगाउँछ । घरका परिवारको दुख सुखमा साथ दिन्छ ।
त्यसैले प्रचण्ड को हैसियत आम नेपालीको हैसियत फेरिनु अघि फेरिनु हुन्नथ्यो । तर प्रचण्ड परे नाटक देखाउने । उनलाई ति आदर्श शक्ति र सरकारमा नपुन्जेल जनताको साथ, समर्थन र मत लिनुसम्म सरोकार थियो । त्यसैले जनताका अगाडि ढाँट छल, तिकडम र जालझेल गरेर महलमा सरे । कम्युनिष्ट आदर्श र सिद्दान्त अनुसार यी अब कम्युनिष्ट होइनन नव शामन्तवाद हुन् । त्यसैले उनैको पार्टीका बुद्दिजिवी नेता डा ऋषीराज बरालले उनलाई बादशाह भनेका रहेछन् सायद ।
पार्टीकै अध्यक्ष, घर मूलीलेनै पालना गर्नुपर्ने आदर्श र नीतिलाई उल्लंघन गरेपछि कारवाही गर्ने कसले ? आखिर पार्टीमा बहुमत छ, हुक्के, चिलिमे, चाटुकार, चाकरीबाज र चम्चेहरु सहितको बहुमत रहुन्जेल आदर्श र सिद्दान्तका कुरा कहाँ लागू हुन्छन् ? तिनै चाकरीबाज र चम्चेहरुको बहुमतको बलले जे गर्छ त्यहि न लागू हुन्छ । तर युग त फेरिन्छ नै । आखिर जनताका आँखामा, आम कार्यकर्ता, पार्टी र समकालिन मित्रका आँखामा छारो हालेर, ढाँटेर छलेर, तस्करसित साँठ गाँठ गरेर जोडेको महल र कर्तुतहरु एक दिन त सार्वजनिक हुन्छन् नै ।
