प्रधानमन्त्री जसरीपनि भारतीय चाहनाकै
-झपेन्द्र पाठक
माओवादीले जति सुकै मरिमेटेपनि र झलनाथ खनाल जतिसुकै लागिपरे पनि केहिसिप लाग्दैन । महिनौं अघिदेखि माओवादीको नेत्रित्वमा सरकार बन्नुपर्छ भनेर कुर्लिँदै आएको सद्भावना आनन्दीदेवीले हिजोको निर्वाचनमा अकस्मात धूलो चटायो । उता मधेशी जन अधिकार फोरमले माओवादीलाई दिने भन्दै आएको समर्थन लाई लोप्पा खुवायो । यदि माओवादीको नेत्रित्वमा सरकार बनेको भए भारतीय नेपाल राजनीतिले हावा खाने थियो । तुलनात्मक रूपमा भारतको कम चाहनाका झलनाथ खनालको नेत्रित्वपनि भारतले नचाहेकैले त्यो अवस्था स्रिजना भएको हो ।
उता भारतको कडा विरोध नगरेपनि झलनाथ खनाल भारतीयहरूको चाहनाका होइनन् । किनभने उनी एमालेमा माओवादीप्रति बढि नरमदायी धारको नेत्रित्व गर्छन् । माओवादी समर्थनमा झलनाथ खनालको नेत्रित्वमा सरकार बनेको भए माओवादी सरकारमा जाने संभावना थियो । भारत अहिले माओवादी नेत्रित्वको सरकार त के सरकारमा माओवादीको संलग्नतापनि चाहँदैन भन्ने स्पष्ठ छ । भारत माओवादीलाई पुरै निषेध गर्ने पक्षमा छ भने झलनाथ माओवादीलाई बाहिर राखेर जानै हुँदैन भन्ने पक्षमा वकालत गर्दै आएका थिए । त्यसैले अहिले प्रधानमन्त्रीको निर्वाचनमा जे जस्तो खेल देखियो त्यो पुरै भारतीय प्रभवमा हो भनेर बुझ्न कठिन छैन ।
त्यसो भए अबको प्रधानमन्त्री को ? सरकार कसको त ? हिजोको निर्वाचनमा सबै भन्दा कमजोर देखिएका कांग्रेस संसदीय दलका नेता रामचन्द्र पौडेल नै प्रधानमन्त्री बन्ने संभावना तिब्र बनेको छ । नेपाली राजनीतिमा जादुको पासा नाटकियरुपमा पल्टिए मात्रै हो, नत्र रामचन्द्र पौडेलनै अबको प्रधानमन्त्री बन्ने छन् ।
अहिले नेपाली कांग्रेसमा सबैभन्दा भारतीय चाहनाका व्यक्ति नै रामचन्द्र पौडेल हुन् । स्वर्गीय नेता गिरिजा प्रसाद कोइरालाको पछिल्लो कार्यकाल देखिनै पौडेल भारत प्रति अनावश्यकरुपमा निकट रहँदै आएका थिए । जुन कुरा कोइरालाले पनि व्यक्त गरेकै हुन् । देउवा भने बिगतदेखिनै अमेरिकी चाहनाका भनेर चिनिँदै आएका हुन् । त्यसैगरी नेकपा एमालेमा केपी र माधव नेपालको गुट बलियो देखिएको छ । मधेशवादी दलहरू त यसैपनि भारतीका गोट्टीनै भए । समग्र मधेश एक प्रदेशको नाममा देश टुक्र्याउने मुद्दा बाहेक तिनिहरूसित प्रजातन्त्र संस्थागत गर्ने, संविधान बनाउने, देशको आर्थिक विकास गर्ने अर्को कुनै मुद्दा छँदै छैन । मधेशका दलहरूलाई उचालेर मधेश टुक्र्याउनु भारतीयहरूको चालबाजी त्यसै स्पष्ठ छँदै छ । मधेशवादी दलहरूको त्यो आकांक्षा पुरा नहुने अवस्थामा भारतीय दबाब, प्रभाव र निर्देशनलाई लत्याउने पक्षमा ती दल हुँदै हुँदैनन् । उता एमालेको शक्तिशाली माधव-केपी गुटपनि कांग्रेससितै मिलेर सरकार बनाउने पक्षमा छ ।
दलहरूले राष्ट्रिय सरकार भनेपनि त्यो गठन हुने अवस्था न हिजो थियो न आज छ । न त भोलि नै हुने अवस्था छ । तिन प्रमुख दलनै मिल्ने नसकेको अवस्थामा राष्ट्रिय सहमतिको सरकार गठन सपना बाहेक केही होइन । दलहरूले आफू राष्ट्रिय सरकारको पक्षमा छु भनेर जनताका आँखामा छारो हाल्न मात्रै त्यो फलाक्ने गरेका हुन् । माओवादी प्रति नरम देखिएका झलनाथ खनाललाई समेत प्रधानमन्त्री हुन नदिने भारतीय खेलका अगाडि माओवादी सहितको राष्ट्रिय सरकार बन्न दिने झन गुञ्जाईस छैन ।
यही बेला केही नेता र पार्टी समेत भित्र भित्रै खरिद बिक्री भएको अड्कल केही बुद्धिजीवी ब्रित्तमा छरिएको छ । आजको भोलि फरक फरक दललाई समर्थन गर्ने, मौन बस्छौं भन्ने दलहरूको शंकास्पद निर्णयले पनि त्यसैलाई बल पुर्याउँछ । अब भोलि हुने निर्वाचनमा प्रधानमन्त्रीको पदमा नेपाली कांग्रेसका नेता रामचन्द्र पौडेलनै चुनिने संभावना बलियो छ ।
यदि रामचन्द्र पौडेल प्रधानमन्त्री भएनन् भनेपनि भारतले समग्र मधेश एक प्रदेशको मुद्दामा सहमत गराउन लगाएर मात्रै माओवादी वा एमालेका खनालको पक्षमा सरकार बन्न दिन्छ । त्यो भनेको उसले त्यो पक्षबाट पनि मधेश टुक्र्याउने राजनीतिमा सफलता हासिल गरेरै छोड्छ ।
यदि सरकार कांग्रेसकै नेत्रित्वमा र प्रधानमन्त्री रामचन्द्र पौडेलनै हुने भएपनि दलहरूले सहमतिकै आधारमा चुनेको भए हुने हो । त्यही छनौट भारतीय प्रभाव र दबाबमा हुँदा फेरीपनि नेपालमा भारतीयहरुकै हात माथि पर्न जाने छ । नेपालमा भारतीय प्रभाव झन नांगो रूपमा बढ्दै जाने छ । राजनीतिक पार्टी र नेताहरू झन भारत परस्त हुने छन् । हामी नेपाली भने निरीह बन्दै जाने छौं ।
–पाठक चितवनका पत्रकार हुन् ।
